เมื่อลูกสอนพ่อ ให้ลดความคาดหวัง

 

ผมมีลูกชายคนหนึ่งครับ อายุ 5 ย่าง 6 ขวบปีนี้

ปัจจุบันนี้เราไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ผมมาทำงานในเมืองกรุง และให้ภรรยากับลูกอยู่ที่บ้านต่างจังหวัด ผมจะกลับไปบ้านเดือนละ 1-2 ครั้ง ทุกครั้งที่ผมกลับบ้าน ลูกชายจะดีใจมาก เขาจะชวนคุย เล่าเรื่องตอนไปโรงเรียนให้ฟัง ชวนเล่นของเล่นตลอดทั้งวัน ซึ่งทำให้ผมเพลียและหมดแรงเนื่องจากเดินทางมาตลอดคืน แต่ผมก็พยายามให้เวลาเขาเต็มที่ จนบางครั้งต้องดื่มกาแฟทั้งเช้าและบ่าย

“เหนื่อยกายแต่สุขใจ” มักเป็นคำพูดที่ผมบอกกลับภรรยาทุกครั้งที่เขาบอกว่า “ลูกจัดการพ่อซะหนักเลย เหนื่อยเลยสิ”

จากประสบการณ์จริง

ยังไม่เข้าเรื่องเลย 555

เรื่องมีอยู่ว่า คืนวันหนึ่งภรรยาผมบอกว่า เด็กมีความสุขมากกว่ากว่าผู้ใหญ่นะ เด็กอะไม่คิดมาก

อืมมันจริงแฮะ

ผมเอาคำพูดนี้กลับมาคิดทบทวนดู

แล้วทำไมเด็กไม่คิดมาก เพราะเขายังไม่คิดซับซ้อนเหมือนผู้ใหญ่ใช่ไหม

เด็กมีความต้องการมากก็จริง แต่ก็ง่ายๆ ตรงๆ ไม่ต้องมีเหตุผล เป็นสัญชาติญาณ

เวลาเล่นก็เล่นเต็มที่ เล่นจนเหนื่อยก็หยุด เบื่อของเล่นชิ้นนี้ก็หยิบชิ้นใหม่มาเล่นต่อ

หิวก็ร้องหาของกิน กินอิ่มก็หยุด หมดแรงก็หลับ มีแรงก็ลุกมาเล่นต่อ ไม่มีความคาดหวังอะไรนัก

ต่างจากผู้ใหญ่ ซึ่งมีเหตุผล 108 ประการ   มีความคาดหวังแทบทุกครั้งในการกระทำ

นอกจากคาดหวังผลจากการกระทำของตัวเองแล้ว ยังไปคาดหวังจากการกระทำของคนอื่นอีก

แล้วถ้าไม่ได้ตามที่คาดหวังไว้ ก็ผิดหวัง ก็โมโห โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เป็นทุกข์ร้อน กินไม่ได้นอนไม่หลับ

บางทีผู้ใหญ่อย่างเราๆ ต้องเอาอย่างเด็กบ้าง

ไม่ต้องคาดหวัง ลดความต้องการลงบ้าง รวมถึงลดอีโก้ลงมาหน่อย

เราก็อาจจะทุกข์น้อยลงนะครับ

Share this: